*

حرف های توی تاکسی

حرف دل
گاهی وقتا آدما حرفایی دارن که نمی دونن به کی و کجا بگن و به قول قدیمیا گوش شنوایی براش پیدا نمی کنن که بخوان حرفاشون و توی اون بزنن.
هر حرف و سخنی جنسی داره.بعضی حرفا از جنس پول ان (از نوع متداول و رایج امروزی)،بعضیا جنس آهن و بعضیا از سنگ.
اما حرفایی هم هستن که رنگ و بوی سادگی و بی پیرایگی می دن، از جنس دل اند،دل آدمایی صاف و صمیمی که جنس وجودشون نابِ و رنگ دلاشون آبی با حرفایی پراز صفا و صداقته.
حرفای دلشونُ که می شنوی می دونی که بی غل و غشِ،بویی نمی ده که بخواد آزارت بده،از مشکلات و دغدغه هاشون می گن و می گذرن و اینقدر این دنیای بی انصاف به اونا رنج و مشقت آورده که تموم درداشونُ می خورنُ لب نمی زنن و گاهی هم شکوه ای اگه دارن از سر درد به زبون میارنُ باز آخر تموم حرفاشون خدا را شکرمی کنن
... و اتفاقاً بر عکس خیلیا،حرفاشون چون از دل برمیاد به دل می شینه.
هر جا و هر سخنی که باشه، اونا هم حرفی واسه گفتن دارن، تو اتوبوس، تو جمع، مهمونیا و بالاخره توی تاکسی...خیلی وقتا شنیدم و دیدم که به سادگی نمی شه از کنار اونا گذشت، شاید فرصتی واسه اونا نباشه که بخوان نظراشونُ به کسی بگن که هم موثر باشه وُ هم مفید و یا حتی نمی تونن مثل خیلیا با الفاظ و کلمات بازی کنن و حرفاشون بزنن.
این ستون قراره از این به بعد توی تمام تاکسیای شهر اتفاق بیفته.ستونی از جنس خود مردم.