تحلیل ها

چرا ولسوالی های مرزی سقوط میکند؟

از چندی به این طرف طالب در تلاش سقوط ولسوالی های است که از نظر وضعیت جغرافیایی و سوق الجیشی به آنان با اهمیت است.
از سخنان عطامحمد نور در جلسه شورای نظامی شمال، چنین برداشت می شود که حکومت تا هنوز از حرکت های رهبران سیاسی حمایت نمی کند و اگر هم حمایت کند مشروط بر این است که سوق و اداره در اختیار حکومت باشد نه شورای نظامی که تازه شکل می‌گیرد.
نگرانی حکومت روشن است، زیرا هراس از جزیره ی شدن قدرت دارد و همچنان عواقب بعد از تشکل های نظامی، ولی نگرانی طالب چیزی دیگری است.
به باور نویسنده، طالب متوجه اختلاف در سطح حکومت و رهبران سیاسی است و این را هم به خوبی می‌داند که اگر حکومت ایستادگی کند یا خیر ولی رهبران سیاسی و دشمنان دیرینه‌ی طالب میدان را به آسانی به آنان واگذار نمی نمایند پس طالب مجبور است که برای مهار سیاست مداران نیز برنامه داشته باشد و برنامه آنان به باور من محاصره افغانستان و قطع ارتباط از هر راه ممکن با کشور های همسایه است.
ولسوالی های مرزی را طالب در اختیار گرفته است و این کار شان به باور من دو هدف را دنبال می‌کنند.
اول:
جلوگیری از کمک های نظامی از طریق زمین به مقاومت چیان و جبهات دفاع که شکل گرفته است. چون ضعف مدیریت در حکومت باعث شده است که رهبران سیاسی کمتر باور به برنامه و هدف حکومت داشته باشند و می‌خواهند خود شان جنگ را مدیریت کنند و این کار خلاف میل حکومت است. گزارش های وجود دارد که به بعضی از رهبران سیاسی وعده ی همکاری نظامی سپرده شده است که انتقال آن تجهیزات از راه زمین ممکن است.
دوم: تحت تاثیر قرار دادن کشور های همسایه می باشد و هر قدر مناطق مرزی بیشتر سقوط کند به همان اندازه کشور های همسایه جهت مصئون بود خود با طالبان وارد مذاکره و حتی معامله می‌شوند. زیرا به آنان مهم بودن یک تشکیل است که از آدرس آنان به کشور های همسایه خطر متوجه نشود فرق نمی کند آن تشکیل و گروه حکومت باشد و یا طالب.
اما در این میان راه حل چیست؟
به باور نویسنده؛ حکومت در قدم اول با هماهنگی و تفویض صلاحیت سوق و اداره به قوماندانان محلی مناطق مرزی را از حضور طالبان پاک کند و اجازه دهد که رهبران سیاسی کمک های نظامی در یافت کنند و جبهات خود را در برابر طالب تجهیز و آماده بسازند.
در قدم دوم؛ در سطح زون ها مراکز سوق و اداره با حضور افراد با نفوذ و تاثیر گذار ایجاد نماید و صلاحیت تصمیم گیری و اجرا عملیات را به شورا های نظامی زون ها واگذار کند و همچنان قوت های هوایی را به سطح زون ها تقسیم بندی نماید و هر زون مستقل بتواند از میادین جنگ حمایت هوایی به موقع انجام دهد.
در قدم سوم؛ با استفاده از افراد تفنگ دار و با نفوذ مناطق صعب العبور و ولسوالی های دور افتاده را دوباره از چنگال طالب نجات دهد و به مردم مسئولیت دفاع از ولسوالی های شان را بر گرداند، تا جغرافیایی حضور طالب محدود شود.

ضياءالحق فيروزكوهي

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا